Google+ Followers

Friday, November 29, 2013

Noble Quest (Aarya Paryeshanaya)



Its your road,
and yours alone.
others may walk it with you,
but no one can walk it for you.
මග පැහැදිලිය
තෝරාගැනීම මා අත
ගුරුතුමා ආර්ය පර්යේෂණයේ නිරතවන්නත්
මම නිවන් දකින්නත් කල නොහැකිය
                                 -Rumi

Renunciation of ? අතහැරිය යුතු දේ පටලවා ගත්ත නේද?



බුද්ධ යනු සිත සහ මනස යන දෙකෙන්ම නිදහස් වූ වකි. නමුත් බොහෝ දෙනෙක් සිත සහ මනස දියුණු කරමින් ධ්‍යාන වඩති. මනස දියුණු කරන විට මනසින් නිදහස් වන්නේ කෙසේද?
මනස ඇති තැන පැවැත්මක් ඇත. බුද්ධ පැවැත්මෙන් තොර වෙයි.

තවත් කෙනෙකුගේ ඔඩොක්කුවට වැටීමක් පමණයි සිදුවුනේ



අනුගාමිකයා යනු ගුරුවරයාගේ උගුලට අසුවූ මුව පොව්වෙකි.

පෘතජන අය හිතන්නේ ඉන්ද්රිේයන් වලින් ලෝකය දැන ගන්නවා කියල. නමුත් සිදුවෙන්නේ ඉන්ද්රිනයන් හරහා ලෝකයක් නිර්මාණය වීමයි. මෙතන තියෙන්නේ පිළිගැනීම. බුද්ධ මතුවෙන්නේ මේ පිළිගැනීමෙන් නිදහස් වීමෙන් විනා සියල්ල මනසින් අතහැරීමෙන් නොවෙයි.
                                                                            -තිස්ස සේනානායකයන් 

success සාර්ථකත්වය



අවදිය (සාර්ථකත්වය) කරා ගමන් කිරීමට,
කඩාවැටුණු තැන දෙවදුතයෙක් ලෙස දකින්න
                    -බුදුපියානන්වහන්සේ 

තවත් කෙනෙකුගේ ඔඩොක්කුවට වැටීමක් පමණයි සිදුවුනේ

අනුගාමිකයා යනු ගුරුවරයාගේ උගුලට අසුවූ මුව පොව්වෙකි.

පෘතජන අය හිතන්නේ ඉන්ද්රිේයන් වලින් ලෝකය දැන ගන්නවා කියල. නමුත් සිදුවෙන්නේ ඉන්ද්රිනයන් හරහා ලෝකයක් නිර්මාණය වීමයි. මෙතන තියෙන්නේ පිළිගැනීම. බුද්ධ මතුවෙන්නේ මේ පිළිගැනීමෙන් නිදහස් වීමෙන් විනා සියල්ල මනසින් අතහැරීමෙන් නොවෙයි.
                                                                            -තිස්ස සේනානායකයන්

Tuesday, November 26, 2013

Surrender යටහත් වීම



උඩගු සිත නිසයි අපි දුක් විදින්නේ
අන්ධ භක්තියෙන් වැදහෝනා අපිට
මෙතන,
මේ මොහොත
ප්‍රතික්ෂේප නොකොට
පිළිගෙන
යටහත් වීමට හැකිනම්
මේ ජීවිතය කොතරම්නම්
සුන්දරදැයි අපට වැටහෙනු ඇත.


Surrender itself is a mighty prayer. ~ Ramana Maharshi
As soon as the ego surrenders, the Self shines forth.

being rather than doing



If people want to be a part of your life, they will not do an effort to do so. Think twice if people make an effort to stay with you ,because you have no heart.
                                           -tissa senanayaka

Sunday, November 24, 2013

නක්කාවත්ත හිමි Noble Quest (Aarya Paryeshanaya) දම් දෙසුම්

මෙහි සිතක්ද නැත, කයක්ද නැත, එමනිසා "මම" කියා අයෙකුද නැත. මෙවැනි ලෝකයක් නැත. පරලොවක් නැත, ඉරක්, හඳක් නැත, මේ සියල්ල අවිද්යාව නිසා සකස් කරගත් මිත්යවන්ය. මෙම මිත්යාධර්ම මොහොතක් මොහොතක් පාසා සමුදය වෙයි. එම සමුදය තුලම නිරෝද වෙයි. එම නිරෝදය එම මොහොත තුලම ප්රඥාවෙන් දකිමින්යන්න. එසේ කරගෙන යාමේදී එක් ක්ෂණයක දී මෙම ලෝකනිරෝඩය ප්රත්යක්ෂවම අත්දැකිය හැකිය. එය සියලෙහි නිවීම දැකීම නොහොත් නිවන් දැකීම නම් වෙයි" යනු එම ගැඹුරු කරුණු දැක්වීමයි.

The doctrine of reality discovered by our Super exalted, the Fully Enlightened Lord Buddha with his unique axiomatic wisdom is extremely profound. The Buddha made it clear to the whole world that the supermundane Truth of Reality would be disclosed through a cessation of perception that occurs in an instant, when the reality of the complicated convention is being seen from within oneself at the same spot. But the mass of people do not understand the Truth of Reality which is clearly explained by the Buddha, because of the difficulty of making out the difference between the convention and the Ultimate Reality. That is why the world being is engaged in an endless journey in the cycle of continuity or the transmigration; being subdued to the eye, ear, nose, tongue, body and the mind that accomplish the convention. What the Buddha has taught is a way to shorten the cycle of continuity and be saved from Dukkha. A clear direction has been shown in the guidance to realize being in the convention itself that the world is an illusion and how to be aware of that doctrinal path of the absolute Truth in one's self created wisdom. Those who are accepted as scholars and intellectuals in the conventional world gather their knowledge through the studies on physical subjects in the outer world. Many people are deceived by the fact that the 'modern science' fed with perceptive knowledge gained through the studies connected with the time is the sole Universal Truth. The scientific data discovered by one generation would differ from the new discoveries of the next generation and the new ideas are continued thereon. The earliest scientists declared that the earth was a square. Another scientist in the next generation  showed with reasonable facts that it was a spherical object . But a very few people knew that the nature of the physical investigation done linking with the senses caught in time is nothing but the same differentiation. But the nontimic doctrine of reality disclosed by the Buddha is a very profound philosophy which had gone surpassing the modern science and it is the Eternal Truth that does not change in the beginning, in the middle or in the end. It is difficult to realize the Ultimate Reality of the world to the worldings (potujjana) clinged on different views and because of the knowledge obtained through sensuous experience caused by ignorance. Different interpretations of the mind are found in books. The people who accept them as the pure truth are being deceived today. That is why they go chasing after outer forces seeking for consolation in mind. Many of them are not aware that the doctrine of Dependent origination (paticca samuppada) is the real revelation of the mind which is similar to a mirage. To see Dhamma is to see the reality of the mind. The external world to which we are exposed is created within the mind. The world is a Iinage of thoughts that die within the arising itself Thus the Buddha advised us to realize the Truth by seeing the reality of the world, from within ownself. The only thing that should happen for the manifestation of Nibbana is realizing what the mind is and seeing its cessation from within ownself. Look at a tree. One may say that the tree shakes. Another one may say what shakes is not the tree, but the wind. All these are, true in the convention. But when it is considered in reality what shakes is not the tree or the wind but the mind. Assume that you see externally a scene of a child blowing up, a balloon. As the Buddha has clarified that the whole world is created within own self, both the balloon and the child who blows up, the balloon are only concepts created in one's own mind. What would it really blow up when seeing it blowing up? It is the own mind. Assume that the balloon bursts. What did really burst? Nothing but the own mind. That is the reality. What is the method to see the dhamma evidently? It is seeing from within ownself the destruction of all the concepts of the natures subjected to five senses as colour, sound etc through dispersion instantly on the same spot. When seeing it, the realization of the Four Noble Truths would occur within ownself along with it simultaneously . Therefore this truth can be realized without a least difficulty along with the performance of one's own daily activities.What is needed is only to maintain zealous (appamada) enlightened thinking. That is the way once followed by the citizens of Kuru colony. When proceeding on seeing the reality of mind, it is the great wisdom, the Nibbana or the doctrinal eye, the Dhamma cakkhu that would arise instantly through an instant cessation of perception- (sauna nirodha). It is from there, that it would be "light arisen aloko udapadi) having discarded the darkness of ignorance.A correct interpretation on what the reality or the Noble Vision (ariya dassana) is bestowed in this hook, in such a time that some persons have instigated to accept the wrong opinion that the combination of Buddhist culture and it's literature make the Buddhist vision. The intellectuals who read this book with a deep review would realize that the content in it has logically introduced the same pure nonlogical (atakkavacara) doctrine taught by the Buddha. It would be the profound consequence that can he achieved by the rare human quality to realize the correct way of Nibbana today itself by going through this text of Dhamma unheard before, a few more times.                                                Sheela Subasingha, Welpalla, Sri lanka.

1. BHAVA NIRODHAYA by Kularatna Nakkawatta

2. SATHYABIVADHANAYA by Kularatna Nakkawatta

3. ARYA DHARSHANAYA by Kularatna Nakkawatta

4. ARYA DHANAYA by Kularatna Nakkawatta

5. AKALIKA GOTHAMA DHARSHNAYA by Kularatna Nakkawatta

These books are an excellent exposition of Buddha's doctrine. The books of this nature are quite rare to find, especially coming from a native Sri Lankan. The explanations may be controversial to the traditionalists but would serve as a lamp to those who are zigzagging in search of the path, unable to find the way in the darkness, lost in the wilderness of scholarship, intellect and tradition. These books will appeal more to those who realise that they are trapped in an endless Samsaric cycle due to ignorance and craving. The detailed analysis is very clear, informative and written without any ambiguity. These books in my opinion would offer an excellent opportunity to the reader to help understand the concepts of the Buddha's doctrine very clearly.

Saturday, November 23, 2013

මෝඩ තකතිරුවෝ

මෝඩ තකතිරුවෝ

මෝඩ තකතිරුවෝ

සාර්ථකත්වයේ යතුර
ඔබට වරදින තැන.
ඒ වෙනුවෙන් පසුතැවිලි වන්නේ
මෝඩ තකතිරුවෝ.





Siri Samanthabhadra Thero
Dhamma Sermon of Siri Samanthabhadra Thero
at Siri Sadaham Ashramaya
සදහම් සිතුවිලි
සිරි සමන්තභද්‍ර ස්වාමීන්වහන්සේ

සිරි සදහම් ආශ්‍රමය

Friday, November 22, 2013

Outlook පෙනුම

Do not
judge
by appearances;
a rich heart
may be
under
a
poor
coat.
බාහිර පෙනුමෙන් මනින්න නුසුදුසුයි.
හිගන්නෙක් වගේ වුනාට
සුන්දර හදවතක්වෙන්න පුළුවනි.

cannot understand තේරුම් ගැනීමට නොහැකියි

"To realize that you do not understand is a virtue; not to realize that you do not understand is a defect." ~ Lao Tzu
තේරුම් ගැනීමට නොහැකි බව අවබෝධ වීම උතුම්.
මනසින් තේරුම් ගැනීමට නොහැකි බව අවබෝධ නොවීම
කුසලතාවයක් නොවේ. මුලාවක්.

seeing the buddha බුදුන් දැකීම

"If we want to really see the Buddha, we should observe his virtuous qualities. Whatever he taught, we should practise it. Only bowing to him is not enough. We need to renounce, give up, stop, so that we may see the Buddha." - Ajahn Chah 
වැදුම්, පිදුම් වලින් බුදුන් දැකිය නොහැක. 
එම ඉගැන්වීම් පුහුණුවීම අවශ්‍යයි.

Tuesday, November 19, 2013

සැනසීම Joy

Real peace comes from being grateful for everything and accepting everything as it is.

හොඳ/ නරක, මිතුරු/ සතුරු බේදයකින් තොරව, හැම දෙයක්ම කෘතවේදීව, ඒ ආකාරයටම/ ඇති හැටියට  පිළිගැනීම තුල, ජීවිතයට ඉස්පාසුව ළගා වේ.


Pleasure Joy තාවකාලික සතුට, සැනසීම

ETTV logoettv-image
weekly
'Pleasure is always derived from something outside you, whereas joy arises from within.'

Eckhart Tolle
 
ettv-image

පිටස්තරයෙන්/ බාහිරෙන්  අපි ලබන්නේ තාවකාලික සතුටක් පමණයි.නිදසුනක් ලෙස, මම ඔයාට ගොඩාක්/ ජාති ජාතිත් ආදරෙයි කිව්වට, එතන තියෙන්නෙ ගින්නකට/ අසහනකාරිත්වයට තාවකාලික පිළියම් යෙදීමක්.  සැනසීම නැතිනම් නිවීම ලබාගන්නේ ඇතුලතින්. එතන බාහිර දේවල්, පුද්ගලයින් ගැන රඳා පැවතීමක් නැහැ.

Breathing is an art හුස්ම ගැනීම කලාවක්

Breathing is an art. Do you know how to use mindfulness to rebuild our mental and physical health?
හුස්ම ගැනීම කලාවක්. අපගේ මානසික සහ ශාරීරික සෞඛ්‍යයට එය බෙහෙවින්ම හිතකරයි.
බොහෝ වෙලාවට අපට මුණගැහෙන්නේ, අධි පාරිභෝගික සමාජ රැල්ලේ එල්ලී, හෙම්බත් වූ, මිනුසුන්ය. ඔවුනගේ මුහුණේ සතුටක්, සිනා පොදක් නැත. කවුරු හරි එක්ක රණ්ඩු සරුවල් කිරීමට ඇති උවමනාවකුයි (සාහසිකත්වය) එහි ගැබ්ව ඇත්තේ.

Rebuilding our health – mental and physical. Our society seems to be not very healthy. Some come to our retreat to heal and mindfulness can help you heal. If we are mindful, we may see that we are running. Running into the future. We have a habit of running.  So our mindful breathing can help us to stop the running. Breathing is an art.
Mindfulness has to go with insight. Insight can get you out of your suffering. This winter we will look at the 51-mental formations. The first five are called universal.
  1. Contact
  2. Attention
  3. Feeling
  4. Perception
  5. Volition
Then we have five particulars.
    1. Intention
    2. Determination
    3. Mindfulness
    4. Concentration
    5. Insight
Right now we are talking about mindfulness. Our consciousness has two parts – store and mind. Our mental formations can move from one part to the other. Each formation is known as a seed in the store consciousness. There are conditions that cause a seed to manifest in your mind. Mindfulness is the capacity to see what is going on in your feelings, your perceptions, and around you. We can also use the mindful waking to heal and stop the running. We can allow nature to heal us.
The earth is not just the environment, the earth is ourselves.
A good mental formation is ease. We need to practice to cultivate this kind of energy. This is one of the seven factors of enlightenment.
An opposite mental formation is called restlessness. Mental excitement. This prevents out mind from applying itself to good mental formations. Our society suffers from restlessness and that is why we run after the consumption, the internet, work, etc.
Mindfulness to release stress is good, but it is not enough. We need the insight in order to be able to truly release. Without the insight we will not stop running.
Time is more than money, time is life.

Monday, November 18, 2013

කර්මය


බොහෝ දේශකයන් වහන්සේලා තමන් විසින් කරන කර්මයක් සහ එහි විපාකයක් ගැන දේශනා කළද තථාගත දර්ශනයට අනුව කර්මය කරන්නෙක් සහ විපාක විඳින්නෙක් නැත (කර්මස්ස කාරකෝ නත්ථි විපාකස්සක වේදකෝ). ලෞකික ධර්ම වලට අනුව කර්ම කරන්නේ පුද්ගලයෙකි, විපාක විඳින්නේද පුද්ගලයෙකි. නමුත් තථාගත දේශනාව නම් “යේ ධම්මා හෙතුපභාවා ...” ආදී වශයෙන් වූ සත්ව පුද්ගල දෘෂ්ඨියෙන් තොර වූ හේතුඵල ධර්මයකි. හේතුඵල ධර්මයක් තුළ පුද්ගලයෙක් විසින් කරනු ලබන කර්මයක් සහ එහි විපාකයක්  තිබිය හැකිද? කර්ම කරන්නෙක් සහ විපාක විදින්නෙක් ගැන කථා කරන ධර්මයක් තථාගත ධර්මයක් ද?

එක් අයෙක් කර්ම සහ කර්මඵල පිළිගනියි, තව අයෙක් කර්ම සහ කර්මඵල නොපිළිගනියි. එබැවින් ගෞතම බුද්ධ ඒ කාලයේ මුල් බැසගෙන තිබු කර්මය ප්‍රතික්ෂේප කලේ නැත. කර්මය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් වන්නේ වෙනත් දෘෂ්ඨියකට වැටීමයි. ‘එහිපක්ෂිකෝ’ ගුණයෙන් යුත් තථාගත දර්ශනය තුළ ලෞකික ධර්මතාවයන් ප්‍රතික්ෂේප නොකරන්නේ එහෙයිනි. ධර්ම ප්‍රතික්‍ෂේප කිරීම වෙනුවට මනුෂ්‍යයා විසින් පිළිගත් ලෞකික ධර්මතා සත්‍ය දකින්නට යොමු කරවයි. එය ඉන්ද්‍රියන් ඉක්මවා කර්මය දැකීමක් බැවින් එතන පිළිගැනීමක් හෝ ප්‍රතික්‍ෂේප කිරීමක් නැත. තථාගත ධර්මය ප්‍රඥාවන්තයින් සඳහා පමණක් වන්නේ එබැවිනි. ප්‍රඥාවන්තයා යමෙක් දේශනා කරන ධර්මය පිළිනොගෙන ධර්මය සම්බන්ධයෙන් සැක ඇතිකරගෙන සත්‍යය ගවේෂණයක් කරයි. ධර්මය පිළිගත් විට ගවේෂණය නතර වන බව ප්‍රඥාවන්තයා දකියි. මේ සත්‍ය ගවේෂණය මෙතෙක් පිළිගත් ලෞකික ධර්ම තුළින්ම ආරම්භ කළ යුතුය. ධර්මධරයින් කරන්නේ බුද්ධ වචනය තමන් පිළිගත් ධර්මතාවයන්ට සම්බන්ධ කර මෙතෙක් පිළිගත් ධර්මතා සත්‍ය බව තහවුරු කර ගැනීමයි. ඥානවන්තයා තුළ ලෞකික ධර්ම කෙරෙහි සැක ඇතිවෙයි. ප්‍රඥාවන්තයා ලෞකික ධර්මතා තුළ සත්‍ය නොමැති බව දකියි.

‘තථාගත’ ලෝකෝත්තර වුවත් තථාගත වචනය තමන්ගේ කනට වැටෙන්නේ ලෞකික ධර්ම හරහා බැවින් ඔබට‍ ඇසෙන බුද්ධ වචනය ද දෘෂ්ඨිගතය. ඥානවන්තයා දෘෂ්ඨි සහගත බුද්ධ වචනය කොහෙත්ම පිළිනොගනියි. ‘බුද්ධ’ යනු පුද්ගලයෙක් නොවන බැවින් ප්‍රඥාව පහල වූ තැනැත්තා තමන් තුළින්ම බුද්ධ පහල වෙන තෙක් සැකය හරහාම සත්‍ය ගවේෂණය කරයි. ප්‍රඥාව පහල වූ ඥානවන්තයා බුද්ධ දකින තෙක් අසන ධර්මය කෙරෙහි සැක පහල කරගන්නා බැවින් අසන ධර්මය කුමක්ද යන්න ගැටලුවක් ද නොවෙයි. තමන් මුළාවට පත් වුයේ ධර්මය සරණ යාම නිසා බව දකින ප්‍රඥාවන්තයා ධර්මය සරණ නොයයි.  

තථාගත දර්ශනයට අනුව “චේතනාහං භික්ඛවේ කම්මං වදාමි” යන පාඨයෙන් දැක්වෙන පරිදී චේතනාවම කර්මය වෙයි. ධර්මධරයාට මේ බුද්ධ වචනය තවත් දෘෂ්ඨියක් පමණි. ඒ කියන්නේ ඔවුන් තමන් විසින් අසා දැනගත් ධර්මය බුද්ධ වචනය හරහා ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගනියි. ඔහු බුද්ධ වචනය තමන් පිළිගත් ධර්මයන්ට අනුකුල වන පරිදි තේරුම ගනියි. ඒ කෙසේද? ධර්මධරයා තුළ ඇති ධර්මයට අනුව හොඳ චේතනාවෙන් කුසල කර්ම රැස්කරයි, නරක චේතනාවෙන් අකුසල කර්ම රැස්කරයි. එවිට බුද්ධ වචනය වූ “චේතනාහං භික්ඛවේ කම්මං වදාමි” යන්න තමන් පිළිගත් ධර්මයට මනාව ගැලපෙයි. පුද්ගල දෘෂ්ඨියෙන් පෝෂණය වූ ධර්මධරයා තුළ කර්මය කරන්නෙක් ඇත, විපාක විදින්නෙක් ඇත. නමුත් “කර්මස්ස කාරකෝ නත්ථි විපාකස්සක වේදකෝ” යන්න බුද්ධ වචනය තුළ කර්ම කරන්නෙක් නැත. එසේ වුවත් ධර්මධරයා ධර්මය සැක කිරීමට ඇති බිය නිසා මෙම පරස්පර ධර්මතා දෙකම සැකයකින් තොරවම පිළිගනියි. එක් අවස්ථාවකදී කර්මය කරන්නෙක් හෝ විපාක විදින්නෙක් නැතැයි කියන මේ ධර්මධාරීන් තවත් අවස්ථාවකදී බුදුන්ටත් කර්මය පටවති. නමුත් ඥාණවන්තයා තුළ මෙම ධර්මතා කෙරෙහි සැක ඇතිවෙයි. ධර්මධරයා පිළිගැනිම තුළ නතර වුවත් ප්‍රඥාව පහල වූ ඥාණවන්තයා සැකය හරහා සත්‍යය ගවේෂණය කරයි. තවත් සමහර ප්‍රඥාව පහල නොවූ ධර්මධාරීන් ඉන්ද්‍රියන් වලින් නිර්මාණය කර ගත් ධර්මය මිත්‍යා දෘෂ්ඨියක් බව පිළිගෙන පුද්ගලයෙක් නොමැති බැවින් කර්ම කරන්නෙක් සහ විපාක විදින්නෙක් නැතැයි බුද්ධ වචනය පිළිගෙන නතර වෙයි. මේ දාර්ශනිකයෝ තුළත් සත්‍ය ගවේෂණයක් නැත. ඒ වෙනුවට පිළිගත් බුද්ධ සහ බුද්ධ වචනය කෙරෙහි ශ්‍රද්ධාවක් පමණක් ඇත. ඔවුන් සත්‍ය දකින්නේ ද නැත.

ධර්මධරයා ධර්මය පිළිගෙන නතර වුවද ඥානවන්තයා සැකය හරහා නොනැවතී සත්‍ය ගවේෂණයක යෙදෙයි. චේතනාව කර්මය වුවත් ලෞකික ධර්මයට අනුව පුද්ගලයා ක්‍රියාවට චින්තනය ඇදාගෙන කර්ම කිරීමක් ගැන දේශනා කරයි. කර්මයට හේතු වන්නේ ක්‍රියාවට පෙර චේතනාවද ක්‍රියාව කරන විට ඇතිවන චේතනාවද ක්‍රියාවෙන් පසු ඇතිවන චේතනාවද නැති නම් ඒ තුන් ආකාරයමද යන්න  ප්‍රඥාව පහල වූ ඥානවන්තයා ප්‍රශ්න කරයි.

බොහෝ දේශකතුමන්ලා තමන් කරන ලද කර්මයේ විපාක අනාගතයේ ලැබෙන බව සදහන් කරයි. කර්ම කිරීම  චේතනාව නිසා ඇති වූ බව මේ උතුමන් පිළිගන්නා නමුත් කර්මයේ විපාකය චේතනාව නිසා ඇතිවන්නක් බව කියන්නේ නැත. චේතනාව කර්මය වෙයි නම් කර්ම විපාකයද චේතනාව නිසාම වියයුතු බව ඥානවන්තයා කෙරෙහි සැක ඇතිවෙයි. චේතනාව නිර්මාණය වනුයේ දරාගෙන උසුලාගෙන සිටින ධර්මයේ ඵලයක් ලෙසයි. තව විදියකින් කියනවානම් කර්ම විපාකය ද චේතනාව වන බැවින් විපාකය ඇතිවන්නේ ද ධර්ම පිළිගැනීම නිසයි. පිළිගත් ධර්මයක් නැති තිරිසන් සත්වයා තුළ කර්ම විපාකයක් නැත. පිළිගැනිම යනු දෘෂ්ඨියක් බැවින් කර්ම ඵලය ද දෘෂ්ඨියකි. එනම් කර්ම ඵලය තමන්ගේ දෘෂ්ඨිමය චේතනාවේ ඵලයකි.

“.....කම්මස්සකෝම්හි, කම්ම දායාදෝ, කම්ම යෝනි, කම්ම බන්ධු, කම්ම පටිසරණෝ යං කම්මං කරිස්සාමිකල්‍යානං  වා පාපකං වා තස්ස දායාදෝ භවිස්සාමිනි.....” යන බුද්ධ වචනය දෘෂ්ඨියෙන් පිළිගත් ධර්මධාරීන් කර්මයෙන් නිදහස් වීමට නොහැකි බව දේශනා කරමින්  බුදුන්ටත් කර්මය  පටවති. චේතනාව කර්මය වන්නේ නම් චේතනාවෙන් නිදහස් වූ පුද්ගල දෘෂ්ඨියෙන් නිදහස් වූ ‘බුද්ධ’ කර්මයට අසුවන්නේ කෙසේ ද? ‘බුද්ධ’ චේතනාවෙන් නිදහස් බැවින් කුසල කර්ම සහ අකුසල කර්ම යන අන්ත දෙකෙන්ම නිදහස්ය. නමුත් දෘෂ්ඨිය පිළිගන්නා පෘතග්ජන පුද්ගලයා ගේ කර්ම ඵලය තමන්ගේ චේතනාව අනුව වෙනස් වෙයි. තමන්ට සිදුවූ හානියක් අකුසල විපාකයක් කර නොගෙන කුසල කර්ම විපාකයක් කර ගන්නා අය ද සිටිති. 
   
දෘෂ්ඨිය යනු සත්‍ය නොවෙයි. සත්ව පුද්ගල දෘෂ්ඨිය සහිත චේතනාවෙන් කර්මය උත්පත්තිය ලබයි (කර්ම යෝනි). දෘෂ්ඨිමය චේතනාවෙන් කර්මය තමන්ගේ යහළුවෙක් කරගනියි (කර්ම බන්ධු). මුළාවක් වූ චේතනාවෙන් කර්මය තමන්ගේ දායාදයක් කරගනියි (කර්ම දායාදෝ). එය ඔබ ඉල්ලා ලබාගත් දායාදයකි. එය තමන්ගේ දායාදයක් කර ගනියි. කර්මය දායාදයක් නොකර ගත්තේ නම්  කර්ම ඵලයක්‌ නැත. අවසානයේදී මේ කර්මය පව් පින් ලෙස තමන්ගේ දෘෂ්ඨිමය චේතනාවෙන් බෙදා ගනියි. උදාහරණයක්‌ ලෙස අපේ දායකයෝ ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන්ට බුලත් පුවක් හුණු දුන්කළ ආදී දැහැත්  සපයා කර්ම රැස් කරයි. ඔබගේ ධර්මයට අනුව එය කුසල කර්මයකි. කාලයාගේ ඇවැමෙන් දායකයන්ගේ දැහැත් වළදා උන්වහන්සේට මුඛ පිළිකා සෑදුන කළ තමන් කරන ලද කුසල කර්මය අකුසල කර්මයක් වෙයි. කර්මය අකුසල ද කුසල ද යන්න ද සාපේක්ෂ දැනුමේ ඵලයක් බව ඔබට නොපෙනේද? එනම් පින්පව්  කුසල් අකුසල් යනු දෘෂ්ඨියක් පමණි. මෝහයට පත් පුද්ගලයෝ නිවන් දැකීම සඳහා වෙර දරන්නේ මෙම මිත්‍යා දෘෂ්ඨික සාපේක්ෂ කුසලයේ අනුභාවයෙනි.        

තථාගත 

By DR Tissa Senanayake 

COMPASSION cures all CRUELTY

COMPASSION cures all CRUELTY:
When seeing an unfortunate, 
hurt, sick or fragile being one should think 
"This being has been reduced to misery: If only he could be freed from this suffering!" exactly so similarly should one pervade all beings with boundless compassion! 

http://What-Buddha-Said.net/drops/V/Compassionate_Pity.htm

the nature of compassion is like thunder- Lotus Sutra,

According to the Lotus Sutra, the nature of compassion is like thunder.

If you want 
others to be happy, 
practice compassion.
 If you want 
to be happy, 
practice compassion.


Saturday, November 16, 2013

I know everything





You know that you know nothing.

It is good to realize that we truly do not know anything. By being in that state of unknowing, we have the opportunity to investigate and find out the source of this "unknowing" by asking, "Who Am I"?

"Find out that knowledge. That is liberation".


All knowledge that can be gained is relative and transient. It does not solve the mystery of existence. Hence, turn inward and investigate and ask, "Who am I?" that is seeing all this phenomena?             -Ramana

අනාර්ය පර්යේෂණය (Not) Noble Quest

අනාර්ය පර්යේෂණය (Not) Noble Quest


කනෙන් අසා ලබාගත් දැනුමේ අයිතිය, 
අකුරුවලින් පලන්දාගෙන, 
තක්සලාවෙන් පිටව යන, 
කුමර කුමරියන්, 
වසුරු තම හිස මත තබාගෙන යනබව, 
සුනීත දන සිටියා.

                                                                                  Dr. Tissa Senanayaka

Self- enquiry

If the mind is happy, not only the body but the whole world will be happy. So one must find out the way of becoming happy oneself. One cannot do this except by finding out about oneself by Self-enquiry. To think of reforming the world without doing that is like thinking of covering the whole world with leather to avoid the pain caused by walking on stones and thorns when the much simpler method of wearing leather shoes is available. When by holding an umbrella over your head you can avoid the sun, will it be possible to cover the face of the whole earth by tying a cloth over it to avoid the sun?

If a person realises his position and stays in his own self, things that are to happen will happen. Things that are not to happen will not happen. The shakti that is in the world, is only one. All these troubles arise if we think that we are separate from that shakti.             =Ramana Mahasi

Friday, November 15, 2013

අනාර්ය පර්යේෂණය (Not) Noble Quest



කනෙන් අසා ලබාගත් දැනුමේ අයිතිය, අකුරුවලින් පලන්දාගෙන, තක්සලාවෙන් පිටව යන, කුමර කුමරියන්, වසුරු තම හිස මත තබාගෙන යනබව, සුනීත දන සිටියා.

                                                                                  Dr. Tissa Senanayaka

Tuesday, November 12, 2013

Death, Be not proud

The Breaths I have Left 

When I was eight, my father gave me a copy of Death Be Not Proud, a book by John Gunther about the life and death of his son Johnny. By the time I turned the last page, and I say this in the kindest possible way, I’d become a bit of a hypochondriac and completely death-obsessed. Not only did I start worrying that every time I got a headache I had a brain tumor (as little Johnny did), but I also became convinced that the end was near. Very near. When my parents walked out the door, I wondered whether I would see them again. When my brother went to day camp, I was concerned he would get run over by a car. I just couldn’t believe that an eight year old had died—and that everyone else would die as well. It didn’t seem fair; it didn’t seem right. Or, as Woody Allen said when asked how he felt about death, “I am strongly against it.”
In my twenties and thirties, I elevated my death-obsession into a spiritual practice. I learned Buddhist mediation, went to graveyards with teachers who were intent on teaching us what I’d known for years: Life is short. People die. You will be amongst them. I travelled to India and saw the burning ghats in Benares. I witnessed how long it took a body, all its bones and muscle, hair and eyes, to turn to ashes. (FYI: A long time. I had to get a Coke halfway through and come back for the rest.) I learned so much from spiritual practice–about ease and loveliness and my crazy mind–but it didn’t dispel my fears of death. If anything, it exacerbated them because I became more aware of the shortness of any life. My life, in particular.
The old saying in Buddhist circles is that this human life is so precious that it is as if each one of us is like a turtle who lives in the ocean and comes up for air every hundred years. Normally, the turtle’s head would emerge through the waves. If by chance the turtle—aka you—puts her head through a bucket that is randomly floating on the surface, it would be extremely rare. Attaining a precious human life is even rarer than that. So, since you have a chance this one precious life to discover who you really are— your true nature—don’t waste a single second.
Talk about pressure.
As I headed into my forties and fifties, people around me were dying or had died. My father, my dear friend Lew, my cat. My aunt Bea. My friend Linda. And every time, it was the same: how could a person (even those with four legs) be here one day and gone the next? Death was so irreversible, so final, so forever—unlike, say, buying a pair of shoes from Zappo’s with a 365-day-free return policy. But then, something unexpected happened: As part of a routine medical procedure, my throat closed, my heart rate skyrocketed, my blood pressure dropped and I had the strange sensation of leaving my body. I was conscious enough to realize that this was It—I was dying. I remember being surprised that it was happening so quickly, and on an ordinary day in September. (I was hoping for harps and orchids and long soulful glances of loved ones when I died, not a cold tinny examination room with a nurse with a purple happy face pinned on her smock.)
Although there were many compelling insights during (and after) that near-death experience, one that has remained with me is the visceral understanding that all my years of being death-obsessed weren’t actually about dying or death; they were about life. They weren’t about fear of the end, they were about longing to be awake in the middle (also known as NOW). I wanted, as the poet Mary Oliver says, to spend my life “married to amazement,” not wedded to regret or exhaustion. After the medical procedure, I realized that death could happen to me on any ol’ day. And that this life wasn’t a dress rehearsal for some bigger better promise around the corner. This was it—and my breaths were numbered. I didn’t know how many breaths I had left, but it became apparent that no matter how charming I was or how many organic pomegranates I ate, not dying was not an option.
Within a few days of being home from the hospital, I made a list what I loved. Of what I would regret not doing if I had died in that examination room. The list was very short and incredibly simple. It included being present with any task, even washing the dishes. It also included writing, being with my husband, spending time in nature, working with my students and being with my friends. I began quitting things in which I didn’t want to participate. I said no to parties I didn’t want to go to, invitations I didn’t want to accept. I quit a graduate program in which I was enrolled, I started working on a book I’d wanted to write for years. I spent time with trees, particularly a maple tree in our driveway. I told my husband regularly what I cherished about him and our life together. Over and over, with each day and each choice, I asked myself: is this something on which I want to spend the breaths I have left?
Five years have passed and I am still asking the breath question. Not always, of course. Sometimes when my husband and I are fighting, revenge, not the number of breaths, is uppermost in my mind. But even then, I can often pull myself back from the brink and remember that, really, we are all alive for about ten minutes and I don’t want to miss a moment. Or a breath.
Geneen is the best-selling author of Women Food and God and Lost and Found, and has been a popular guest of Eckhart’s on Eckhart Tolle TV. For more information on Geneen Roth visit geneenroth.com.

Monday, November 11, 2013

The word- Enlightenment misused for years

The word Buddha/God/Enlightenment has become empty of meaning through thousands of years of misuse. I use it sometimes, but I do so sparingly.

By misuse, I mean that people who have never even glimpsed the realm of the sacred, the infinite vastness behind that word, use it with great conviction, as if they knew what they are talking about.

Or they argue against it, as if they knew what it is that they are denying.

This misuse gives rise to absurd beliefs, assertions, and egoic delusions, such as "Theravada is correct, others wrong", Only Buddhist can attain enlightenment","My or our God is the only true God, and your God is false," or Nietzsche's famous statement "God is dead."

The word God has become a closed concept. The moment the word is uttered, a mental image is created, no longer, perhaps, of an old man with a white beard, but still a mental representation of someone or something outside you, and, yes, almost inevitably a male someone or something.

Neither God nor Being nor any other word can define or explain the ineffable reality behind the word, so the only important question is whether the word is a help or a hindrance in enabling you to experience That toward which it points. Does it point beyond itself to that transcendental reality, or does it lend itself too easily to becoming no more than an idea in your head that you believe in, a mental idol?

The word Being explains nothing, but nor does God. Being, however, has the advantage that it is an open concept. It does not reduce the infinite invisible to a finite entity. It is impossible to form a mental image of it. Nobody can claim exclusive possession of Being. It is your very essence, and it is immediately accessible to you as the feeling of your own presence, the realization I am that is prior to I am this or I am that. So it is only a small step from the word Being to the experience of Being.                                                                    
                               -The power of now, Eckhart Tolle

Life experience

ETTV logoettv-image
weekly
Life will give you whatever experience is most helpful for the evolution of your consciousness. How do you know this is the experience you need? Because this is the experience you are having at this moment.

- Eckhart Tolle, A New Earth
ettv-image


be open

We have to continue to learn. We have to be open. And we have to be ready to release our knowledge in order to come to a higher understanding of reality.

~ Thich Nhat Hanh

The accomplished one;


The accomplished one;
The Blessed Buddha once said: Friends, those who are accomplished in morality, masters in concentration, experts in understanding, consummated in release, fulfilled in the knowledge & vision of release, I tell you even just a short sight of those  is advantageous, even just listening to them is very profitable, even just visiting them is like a golden fortune, even attending on and helping them is productive of good, even just remembering them is valuable, and going forth after or under them is therefore worthwhile, and expedient!
Why? Because, when one has heard true Dhamma from such a person, then one dwells withdrawn calmed by two kinds of seclusion: secluded in body and secluded in mind!
Source (edited extract):
The Grouped Sayings of the Buddha. Samyutta Nikāya.

Book [V:67] section 46: The Links. 3: Morality ...

අසාත මන්ත ජාතකයෙන් පෙන්වන ධර්මය

අසාත මන්ත ජාතකයෙන් පෙන්වන ධර්මය

අසාත මන්ත ජාතකය මෙතනින් කියවන්න
http://www.jathakakatha.org/newhome/index.php?option=com_content&view=article&id=619:71----&catid=51:51-100-&Itemid=94

අසාත මන්ත ජාතකයට අනුව ගින්න සමග උපත ලැබූ මානවකයා ට දෙමවුපියන්ගේ ඉල්ලීම අනුව මාර්ග දෙකෙන් එකක් තෝරා ගැනීමට සිදුවෙයි.
  1. මහණ දම් පුරා බ්‍රහ්ම ලෝකයේ ඉපදීම (මෙය බමුණු මාර්ගයයි) හෝ
  2. ගිහි ගෙයි වාසය කිරීම (බුද්ධ මාර්ගයට ප්‍රවිෂ්ඨ වන ආකාරයයි).
මෙහි ගින්න නම් රාගයයි. මානවකයා යනු තරුණයෙකි. බ්‍රාහ්මණයන්ගේ අරමුණ ගිනි දෙවියන් පුදා (රාගයෙන් නිදහස් වී) බ්‍රහ්ම ලෝකයට යාමයි. එය බාහිර පිළිගත් බ්‍රහ්ම ලෝකයකි. නමුත් නිවන් මාර්ගය තුලද බ්‍රහ්ම ලෝක ඇත. යමෙක් මෙම බ්‍රහ්ම ලෝක වලට යන්නේ අනාගාමී ඵලයට පසුවයි. මානවකය දැන් සිටින්නේ  අනාගාමී පලයට ආසන්නව අනාගාමී මාර්ගයේය. එය දර්මතා දෙකකින් පෙන්වයි.
  1. මානවකය උපත ලබන්නේ ගින්නත් (රාගය) සමගයි. අනාගාමී මාර්ගයට යමෙක් වැටෙන්නේ මතු වූ රාගයෙන් චින්තනය තුල ඇති ලෝබය සහ ද්වේශය මොහොතකට නැසී යාමෙනි. මෙය ධර්මයේ සදහන් වන්නේ ‘චතුත්තං රතනාගාරං’ ලෙසයි (මෙය සත් සතිය නමැති ලිපියේ විස්තර කර ඇත). මෙම ජාතකයේද මානවකය උපදින්නේ ගින්නත් (රාගය) සමග යයි සදහන් කර ඇත.
  2. මෙම කතාවේ පෙන්වන මහළු මවගේ වයස අවුරුදු 120 ට ආසන්නයි. මෙය පරමායුෂ ලෙස හදුන්වයි. කාලය නිර්මාණය වන්නේ සිතුවිලි වලිනි. පෘතජන පුද්ගලයා ඉන්ද්‍රියන් 5 බාහිරට යොමු කර ලෝකයක් නිර්මාණය කරගෙන එම ලෝකය මනසේ තැන්පත් කර ගනියි. එබැවින් බාහිරෙන් දමාගත් අභ්‍යන්තර දර්ම 5 ක් ද ඇත. එකතුව 10 කි.  මෙය පෘතජන පුද්ගලයා තුල ඇති ආයුෂයි. ගොතම බුදුන්ගේ කාලයේ පරමායුෂ අවුරුදු 120 ක් බවත් එය 10 දක්වා අඩුවන බවත් අපි දනිමු. මෙම 10 අවුරුදු වයසැති පුද්ගලයා තුල තර්කය විතර්කය නැති බැවින් නඩු අසන්නේ විනිශ්වශාලාවේ නොව පිළගස් යටයි. එනම් එතන විනිශ්වයක් නැත. විත්තිකරු කෙලින්ම වරදකරු කරයි. සසර දුකට හේතුව තණ්හාව යයි කියන ඔවුන් තණ්හාව වැරදිකරු කරයි. සසර දුකට හේතුව චින්තනය, දැනුම, රාගය ආදී කෙලෙස් යයි කියන ඔවුන් එම දර්ම වැරදිකරු කර එම දර්ම මරාදැමීමට වීර්ය දරයි. ඔවුන් රාගය යටපත් කිරීමෙන් නිවන් දැකීමටත් මාර්ග පල ලැබීමටත් උත්සහ කරයි.

තර්කය සහ විතර්කය ඇති වන්නේ සෝවාන් මාර්ගයේ සිටයි. එවිට දස අවුරුදු ආයුෂ 20 ක් වෙයි (තර්කය සහ විතර්කය නිසා සැකය ඇතිවෙයි). මෙතැන් සිට විනිශ්වය කරන්නේ මහෝෂධ පණ්ඩිතයයි. සෝවාන් ඵලයට තවත් අවුරුදු 20 යි. පිළිවලින් සකෘදාගාමී මාර්ගයට සහ පලයට අනාගාමී මාර්ගය සහ පලයට 20  බැගින් එකතු වූ විට පරමායුෂ අවුරුදු 120 ක් වෙයි (20 වරක් 6 = 120). දිශා පා මොක් ආචාර්ය තුමාගේ මව මිය යන්නේ අවුරුදු 120 ක් සම්පුර්ණ වු විටයි. එනම් එතන පෙන්වන දර්මය නම් පුතා (සිතුවිලි) මරන්නට යන මහළු මව (චින්තනය) මියයන විට පරමායුෂ සම්පුර්ණ වී ඇති බවයි. මෙය අනාගාමී ඵලයයි. අනාගාමී ඵලයෙන් පසු චින්තනයක් නොමැති බැවින් එයින් පසු ආයුෂ අවසාන වෙයි. මෙය මෙත්තනිශංශ සුත්‍රයේ පෙන්වන සිහිමුලා නොවී මියයාමයි. මෙතැනදී සිහිමුලා නොවන්නේ තම පුතා දර කඩක් (රුපචායව) බව දැක මියයාම නිසයි. ඊට පසු උපදින්නේ බ්‍රහ්ම ලෝකයෙයි. එය අනාගාමී ඵලයයි.

දිසාපාමොක් ආචාර්ය තුමා තම මහලු මවට කවා පොවා සලකන විට අවට මනුෂයෝ පිළිකුල් කරති (බාහිරෙන් ගත් විට ද මෙය වර්තමානයේ දැන් සිදුවෙයි). මහලු මවට (චින්තනයට මියයන්නට ඉඩ නොදෙන්නේ ඇයි ද යන ප්‍රශ්නය මෙතැනදී පැනනගියි. එමනිසා මනුෂයෝ පුතාගේ ක්‍රියාව පිළිකුල් කරති. එමනිසා මවට දීමට අවශ්‍ය කෑම බිම රැගෙන පුතා මවත් සමග කැලයට යයි. කැලය නම් එකතු කරගත් දැනුමයි. පුතා (සිතුවිලි) මහලු මවට දෙන ආහාර නම් මනෝ සංචේතනායි. එය කැලයට එනවිට රැගෙන ආ ආහාර බැවින් පිලිණුය. මව මහලු බැවින් (චින්තනය ඉතා දුර්වල බැවින්) මෙම පිළුණු ආහාර වලින් රාගය මතු නොවෙයි.

මේ වනවිට අසාත  මන්ත්‍රය ඉගෙන ගැනීම සදහා තරුණයා (ඔහුගේ දෙමවුපියන් විසින්) ගුරුවරයා වෙතට යවයි.    මෙතන ඔවුන් කරන්නේ ද ප්‍රයෝගයකි. දෙමවුපියන්ට අවශ්‍ය තම පුතා බ්‍රහ්ම ලෝකයට (අනාගාමී පලයට) යැවීමයි. නමුත් ඔවුන් කරන්නේ ගිහිගෙයි ජිවත් වීමට අවශ්‍ය දර්ම ඉගෙන ගැනීමට ගුරුවරයා ලගට යැවීමයි. නිවන් දැකීමට කැමැත්තෝ තුල මෙම ප්‍රයෝගය තිබිය යුතුය. මෙය කාල-ගෝල කතාවේද පෙන්වයි. කාලගෝල ගගෙන් එතර වන්නට යන්නේ අම්මා තාත්තා බලන්නටයි. නමුත් සිදුවන්නේ කුමක්ද? දික්පිටියා දික්තලා ඔසවාගෙන ගියපසු කාලගෝල ගගෙන් එගොඩ වන්නේ අම්මා තාත්ත බලන්නට නොව දික්තලා සොයාගෙනය. අම්ම-තාත්ත (නාම-රුප) සොයාගෙන යන කිසිම කෙනෙකුට  සත්‍ය දකින්නට නොහැකිය. ඉතා ඉක්මනින් සත්‍ය දැකීම සදහා නොවරදවාම දර්මය අසන්නොත් සත්‍ය නොදකින්නේ එබැවිනි.

අසාත  මන්ත්‍රය ඉගෙන ගැනීමට පැමිණෙන මානවකයාට ගුරුවරයා කියන්නේ තම මව රැකබලා ගන්නා  ලෙසයි.  මානවකය මහලු මවට කවන්නේ පොවන්නේ අලුත් ආහාරයි. එනම් පස්සයයි. තව විදියකින් කියනවා නම් ඉන්ද්‍රිය පිනවීමයි. එවිට රාගය මතුවෙයි. මහලු මවට නැගී සිට පොරොව අතට ගෙන තම පුතා මැරීමට අවශ්‍ය ශක්තිය ලැබෙන්නේ රාගයෙනි. අවසානයේදී තම පුතා දර කොටයක් බව දැක මව මියයයි. චින්තනය ප්‍රහාරණය වෙයි. නමුත් සිතුවිලි මැරෙන්නේ නැත. නමුත් බොහෝ දෙනෙක් සිතුවිලි නැති කර නිවන් දැකීමට වලිකයි. ඔවුන් සිතන්නේ ඉන්ද්‍රිය සන්තර්පණය සත්‍ය කරා යන ගමනට බාදාවක් බවයි. පස්සය සහ මනෝ සංචේතනා නමැති ආහාර තවමත් ඇත. මානවකයා අවසානයේ බ්‍රහ්ම ලෝකයේ උපදියි. මෙය අනාගාමී ඵලයයි. ගර්භාවාසයෙන් නිදහස් ය. 

සෝවාන් පලයට වැටුන කිසිවෙක් කෙලෙස්  තුනී කරමින් අනෙක් මාර්ග සහ පල වලට එන්නට දර්මය ඇසීම හෝ එවැනි කිසිම කාර්යක් කරන්නේ නැත. යමෙක් එවැනි දෙයක් කරන්නේ නම් එවැන්නෙක් දර්ශනයට පැමිණි අයෙක් ද නොවෙයි. දර්ශනය තුල කල හැකි කිසිවක් නැත. දර්ශනයත් සමග කරන්න දෙයක් නැති බව දකියි. එය පිළිගැනීමක් නොවෙයි. මාර්ග සහ පල වලට ඒම සදහා දර්මය අසන්නේ පෘතජන අයයි.

අසාත මන්ත්‍ර ජාතකයෙන් පෙන්වන්නේ ගිහිගෙයි වාසය කරන්නා පමණක් (ඉන්ද්‍රියන් පිනවීම මගින්) රාගය මතු කරගෙන නිවන් දකින බවත් රාගය ආදී කෙලෙස් මතු කර නොගෙන රහත් පලය දක්වා ගමනක් යා නොහැකි බවයි. කාලගෝල කතාවට අනුව ද කාලගෝල දික්තලා සොයාගෙන ගගට පනින්නේ  “රැකෙම්වා හෝ මියෙම්වා” යයි සිතමිනි. රාගය ආදී කෙලෙස් තුනී කල අයෙක් මෙසේ “රැකෙම්වා හෝ මියෙම්වා” යයි සිතමින් අඹුව සොයාගෙන ගගට පනින්නේ නැත. රාගය ආදී කෙලෙස් තුනී කරමින් සත්‍ය සොයා යන්නෝ බමුණු ධර්ම අනුගමනය කරන්නෝ වෙති. කෙලෙස් දකින්නෝ පමණක් බුද්ධ දකිති. දකින්නට පෙර කෙලෙස් යටපත් කළහොත් කුමක් දකින්නද? ඒ සමගම බුද්ධ සොයා යන්නන්ට බුද්ධ දකින්නට බැරි බවත් අසාත මන්ත ජාතකයෙන් හා කාලගෝල කතාවෙන් පෙන්වයි.

තිස්ස සේනානායක 

Sunday, November 10, 2013

Beauty of the nature


"Nature does not hurry, yet everything is accomplished." ~ Lao Tzu

beauty


Saturday, November 9, 2013

The red


Just think there is a red flower in front of you. My question is; where is the “red”? According to
your knowledge, you say that “the red is in the flower”. The scientific answer would be that the
flower is reflected a certain electromagnetic wavelength that we humans see as red. They have
accepted that the spectrum of light has different colours like red, orange etc. Is it true?
Let us consider the process of seen colour by human being.
When spectrum of light arriving at the eye, the eye determine the difference of the wavelengths
of electromagnetic waves. Remember that only difference of the electromagnetic waves is
wavelengths. We assume that all waves are in same intensity.
The retina is actually a piece of the brain that has grown into the eye and processes neural signals
when it detects light and convert electromagnetic signal into a neural signal. Ganglion cells carry
information from the retina to the higher brain.
The chemical reaction is happen in the brain.
Finally as the results of biological procedure, we say that we can see the ‘red’ colour.
The colour is created as the result of chemical reaction in the brain. The objects or visible lights
have no any colours. Our mind interprets the data as red, but there is no red in the flower! Our
mind needs to somehow differentiate that wavelength in some way. So, all humans see a rose
and they call it ‘red’ rose. The idea of "red" is really a construct of our minds.
The knowledge is made by accepting the red colour is in the rose flower, even though red does
not exist in the flower. If you accept the things; the things as not they are, because acceptance is
a wrong concept. Unfortunately, many people think they can find the truth through their accepted
knowledge.
Note: I have explained something to ‘see’ the truth, but you cannot find the truth from my
articles.
Dr Tissa Senanayake

present moment is sometimes unpleasant

The present moment is sometimes unacceptable, unpleasant, or awful.
It is as it is. Observe how the mind labels it and how this labeling process, this continuous sitting in judgment, creates pain and unhappiness. By watching the mechanics of the mind, you step out of its resistance patterns, and you can then allow the present moment to be. This will give you a taste of the state of inner freedom from external conditions, the state of true inner peace. Then see what happens, and take action if necessary or possible.
Accept - then act. Whatever the present moment contains, accept it as if you had chosen it. Always work with it, not against it. Make it your friend and ally, not your enemy. This will miraculously transform your whole life.   -Tolle

Noble Quest/ සත්‍ය ගවේෂණය

ඉන්ද්‍රිය දැනුම සත්‍යය යැයි පිළිගත්ත නිසයි, මේ සාපේක්ෂවාදී චින්තනය තුල අපි සිරවී සිටින්නේ.......................
                                                   -සිරිවර්ධන ගුරුතුමා

සම්පුර්ණ දේශනය ශ්‍රවනය කිරීමට, යොමුවන්න,
   http://www.satyagaveshi.org/index.php/on-line-sermon-download/category/5-february-2011
  

Mind



D.: How to control the mind? ----
M.: Catch hold of the mind. ----
D.: How? ----
M.: What is mind? Find it out. It is only an aggregate of thoughts.
D.: How to root out sexual impulse?
M.: By rooting out the false idea of the body being Self. There is no sex in the Self.

D.: How to realise it?
M.: Because you think you are the body, you see another as the body.


Difference in sex arises. But you are not the body. Be the real Self. Then there is no sex.
                                                                - Ramana Mahashi

Friday, November 8, 2013

Buddha Vision


මනස රවටා ගැනීම

ව්‍රතය ද මිනිස් සත්ත්වයා සසරට බැඳ තබන තවත් සංයෝජනයකි. සියලූම ව‍්‍රත ධර්ම වල උපත සත්ත්ව පුද්ගල දෘෂ්ඨියයි. යමි කෙනෙක් මම ‘උස් වූත් විශාල වූත් ආසනයක නිදා නොගන්නෙමි’ යි සමාදන් වූ කල, සත්ත්ව පුද්ගල දෘෂ්ඨිය, උඩයට හා ආසන පිළිගෙන ඇත. ‘උස් සයනය’ යනු මනසේම නිර්මාණයකි. ඔබේ නිවසේ එක් කාමරයක කොනක ඇඳක් ඇත්නම් එය උස් සයනයකි. නමුන් එම ඇඳ කාමරය පුරාම සම්පූර්ණයෙන් විහිදී ඇත්නම් දැන් අපි කාමරයේ සයනයක් ඇතයි කියන්නේ නැත. සයනය වෙනුවට දැන් එම කාමරය අනෙක් කාමර වලට වඩා ඉහළින් පිහිටා ඇත. කඳුකරයේ පිහිටි නිවෙස් වල සියලූම කාමර එකම මට්ටමේ නැති බව ඔබ දන්නවා ඇත. යම් කෙනෙක් ව‍්‍රත රකිනවා යයි කරන්නේ තමන්ගේ මනස රවටා ගැනීමකි.

Thursday, November 7, 2013

Noble Quest/ සත්‍ය ගවේෂණය


DEDICATED TO TRUTH  (MAHAPANNA) AND TO MASTER
IN THE SERVICE OF THE ‘EGO’ OR IN THE SERVICE OF TRUTH?

Pupil : Noble Master, You often quote the ‘Song of Joy’ uttered by people who reach Enlightenment at the foot of the Buddha –Accariyam  vata bho Gotama, Acchariyam vata bho Gotama, Nikkujitam va ukkujjeyya’etc.   Whether you quote it in Pali or Sinhala, it is so fascinating. It resonates in every body cell  and my heart  leaps up in joy. I can  listen to it a thousand times. Can you tell us the significance of this utterance.

Master : Not  all of them who came to Buddha and  ended up with this ‘Song of Joy’ came  with intent of listening toDhamma. Some were on a direct path of confrontation. They fiercely argued and  quarreled with the Buddha.  However as the confrontation proceeded, they started  caving in and at one point the Truth of the Buddha word struck  their inner self so strongly that they could not bear it any longer and they burst into this ‘Song of Joy’ . They had seen the Truth of Life!   Since I have myself personally experienced it, I would like to call it not only a ‘Song oj Joy’ but also a “Song of Liberation’

Pupil Every word of what you say is soothing to me Noble Master
Master : For the present I will touch only on the first line of the stanza. I will  explain the balance at later discussions. Meaning of the first line is as follows: “ Magnificent indeed Master  Gotama, Magnificent Master  Gotama. It is as if  I who had been turning my face downwards all this time, today I turned the other way with the face upwards”  What is the significance of the head turning  downwards and subsequently turning face upwards?  When  you stay in the head downward position,  you see a very limited area. In contrast, when you stay with face upwards, you  see unbounded limitless  open sky. There is no limit to your seeing.
This is the natural position of the infant child, just out of the mother’s womb. For three months or so he stays in that position. His mind is neither  programmed nor conditioned by thinking. He does not make a distinction between the mother and any other moving figure. He does not label anything that comes his way. Buddha recognized this  pure state of the infant and he called it  the  ‘luminous mind’ (Pabhassara midam bhikkave cittam”).

Pupil ; Master, You mentioned the first three months. What happens after the first three months?

Master : All this time he was a part of the Whole. Now he commences the journey towards building up an independent entity, separated from the Whole. After the lapse of first few months, the child starts seeing similar forms over and over again, as much as he hears similar sound patterns.  At one point he links up a particular sound pattern called ‘mom’ with a certain form.   As time goes on, he sees more forms and hears more sound patterns.  The society around the child teaches him the names, attributes and labels to identify those forms and sounds. These name attributes during the initial stages include sounds like ‘mother’, ‘farther’, ‘apple’ etc.
The attributes given by the immediate society are not inherent in the forms he sees or in the sounds he hears.  They are only labels. However, for the purpose of normal functioning of life, these names, labels and attributes are ‘real.’  As time passes, he  collects data and information through a wider network, ie.  the eye, ear, nose tongue and the body. They are processed by the mind.  The sense organs and he mind operate in unison and give him a false notion of ‘I’ or ‘me’.   The false Ego has taken over and the mantle of illusion has already fallen on him.
A microscopic few starts seeing that the whole thing is an Ego and sense driven process- that they are caught up in an Egoic hypnotic trance and that they are moving away and away from ‘reality’   They commence an inward reverse journey looking for the ‘reality’ of life. As this reverse journey proceeds, the ‘world’ they had created with the senses and the mind starts to dissolve gradually. After it gets evaporated the full cycle is completed and they metaphorically  turn to the same position as the infant. Nikkujitam va Ukkujayya,- He has taken the giant step and turned upwards.

Pupil : Noble Master, It seems to me that the starting point as well as the  exit point are the same.

Master : Very much so. That is why Buddha saw a cyclic phenomenon in all aspects of our lives. Unless you have gone through the experience yourself, it is difficult to conceive the sense of relief when you go through the full cycle.  You are freed from the grip of the mind and the senses.  You  are unhooked from all conditioned thought. You see things not through the lens of the Ego and the mind. You see things “As they Are”   It is not only open as the sky, but is light as the sky. It is simply liberating.

Pupil : We wish we will one day fall at your feet and utter the same ‘Song of Joy and Liberation’.
Master sat in silence.