Google+ Followers

Monday, January 6, 2014

බුදු වරයෙක් පහළ වන තෙක් බලා සිටින, පරපුරෙන් පරපුරට රැගෙන ආ යම් දර්මයක්, බුදු දහම යයි පිළිගන්නා....


ආණි සූතරය-නිදාන කථාව

 ලෞකික ධර්මය සහ ලෝකෝත්තර ධර්මය වෙන් කර හදුනා ගන්නට නොහැකි වීම නිසා බුද්ධ පහළ වී ඇති කාලයක වුවද බුදුන් දැකීම පහසු කරුණක් නොවෙයි. බුදුන් පහළ වීමට පෙර අනාගත බුදුන්ට පුද පූජා පවත්වන ගරු කරන බොහෝ දෙනෙක් බුදුන් පහල වූ පසු බුදුන් දැක ගැනීමට නොහැකි කමෙන් 'බුද්ධ' රතික්ෂෙප කරති, ගරහති. බුදු දහම විනාශ කරන්නේ යයි ඔවුන් විසින් 'බුද්ධ' චෝදනා වට ලක්වෙති. පොත්පත් වල ලියා තිබූ හෝ පරපුරෙන් පරපුරට රැගෙන යම් දර්මයක් බුදු දහම යයි පිළිගන්නා බොහෝ දෙනෙක් එම පොත් පත් වල තිබූ දර්මයම දේශනා කරන බුදු වරයෙක් පහළ වන තෙක් බලා සිටිති. බුද්ධ පහළ වී පෙර නොඇසූ ධර්මයක් දේශණා කරන විට එම දර්මයට එම තමන් ඉගෙන ගත් ධර්මයට පටහැනි බැවින් බුදුන් එරෙහි වෙති.

මෙම මුලාවෙන් සත්වයා නිදහස් කිරීමට සෑම බුද්ධ සාසනයකම ආණි සූතරය විවෘත කරනු ලබයි. ආණි සූතරය විවෘත කල පසු ලෞකික ධර්මයන්ට ලෝකෝත්තර ධර්මයයි මුලාවට පත් වූ රඥා වන්තයෝ එම මුලාවෙන් නිදහස් වෙති. ඔවුහූ 'බුද්ධ' වදාරණ ගැබුරු වූ අරුත් ඇති ලොවි තුරු අරුත් දැක්වෙන ලෝකෝත්තර ධර්මය අසනු කැමති වන්නෙමු. කන් යොමු කරන්නෙමු. දැකීම පිණිස සිත එළවන්නෙමු.

සෑම බුද්ධ සාසනයකම විවෘත වන ආණි සූතරයේ නිදාන කථාව මෙයයි.මහණෙනි, පෙර වූවක් කියමි. අස්වැන්නෙන් දශයෙන් කොටසක් ගන්නා බැවින් දසාරහ නම් වූ ක්ෂතරීයයන්ගේ ආණක නම් මිහිගු බෙරයෙක් විය. දසාරණයෝ අණ බෙරය පැලුනු කල්හී ඊට අන් ඇණයක් ගැසූ . මහණෙනි, යම් කලක ආණක මිහිගු බෙරයේ පැරණි බෙර කද අතුරු දහන් වී ඇණහැකිල්ල ඉතිරි වීද එබදු කලෙක් වූයේ මය.

ආණි සූතරයේ නිදාන කථාව යම් සාසනයක විවෘත වූයේ එය බුද්ධ සාසනයයකි. දැනට පහළ වී ඇති මෛතරීය බුද්ධ සාසනයේ ආණි සූතරයේ නිදින කථාව විවෘත විවෘත කලේ සිරිවර්ධන ලොකුගේ මැති තුමා විසිනි. මෙම ධර්මය විවෘත වීම බුද්ධ සාසනයක් ඇති බවට සාක්ෂියකි. මෛතරිය බුද්ධ සාසනය තුල ආණි සූතරයේ නිදාන කථාව මෙසේ විවෘත වෙයි.

මවි කුසින් බිහිවූ දරුවා උඩුකුරුව සිටින කල්හී ඇස විවෘතව ඇති විට ඇසට ආලෝක තරංග ගැටෙයි. කණට සබිද තරංග කන් බෙරයේ ගැටෙයි. මේ ආකාරයටම රස රූපයට ගන්ධ රූපයට සහ ස්පර්ශ රූපයට අදාල වූ යම් කම්පන ඉන්දරියන්හි ගැටෙයි. නමුත් දරුවා මෙම කිසිම කම්පනයක් රහනය කරගන්නේ නැත. එය හරියට බෙරයට තටිටු කරනවා වැනි . දරුවා තුල ඇත්තේ රභාශ්වර වූ මනසකි. ඇස මත ආලෝක තරංග ගැටුන , මොළය කරා ඊට අනුරූප වූ සඥාවක් ගමන් කල , මොළයේ යම් රථිකිරියාවක් ඇති වූවද, දරුවා වර්ණයක් දුටුවේ නැත. මව දුටුවේ නැත. පියා දුටුවේ නැත. එය බෙරයට තටිටු කලා වැනි . මෙය ආණක නම් මිහිගු බෙරයයි. එය අනෙකක් නොව රභාශ්වර මනසයි. මෙය තමන් ගේ නිදාන කථාවයි. නමුත් බුද්ධ පහළ වනතෙක් මෙම නිදාන කථාව තමන් දකින්නේ නැත.

ආනණ නම් මිහිගු බෙරය අතුරු දහන් වන්නේ කෙසේ ? උඩුකුරුව සිටින දරුවා ගේ ඇස කන නාසය දිව ශරීරය නම් වූ පංච ඉන්දරියන් තුල දිගින් දිගටම මෙම කම්පනයන්ගේ ගැටීම සිදුවන විට මෙම ගැටීම කුමක් යන්න ගැන ස්වයං යෝජනයක් දරුවා තුල ඇති වෙයි. ගැටුනේ කම්පනයකි. එය තරංගයක කම්පනයක් හෝ වස්තුවක කම්පනයක් නොවෙයි. ආලෝක තරංගය තුල වර්ණයක් නැත. සබිද කරංගයේ සබිදයක් නැත. එතැන ඇත්තේ කම්පන සංඛ්යාතයක් පමණි. නමුත් දිගින් දිගටම සිදුවන මෙම ගැටීම නිසා යමක් ඇතයි යන හැගීමක් දරුවා තුල ඇති වෙයි. අණ බෙරය පැලීම නම් එයයි. දැන් බෙරය පැලී ඇත. නමුත් බෙරයක් තිබූ බවක් හෝ බෙරය පැළුන බවක් වැඩිහිටි වූ තමන් දන්නේ නැත.

දරුවා ජීවත් වන්නේ මුලාවට පත් වූ වැඩිහිටියන් සමගය. රම රමයෙන් දරුවා වැඩිහිටියන්ගෙන් ඉගෙන ගනියි. දෙමවිපියන් බාහිරට ඇගිල්ල දිගු කර ඔවුන් පිළිගත් වස්තුවක් පෙන්වා එම වස්තුවට නමක් දී එමගින් දරුවාට ඉගෙනීමක් ඇති කරයි. එමගින් දරුවා බාහිරට තම ඉන්දරියන් යොමුකර බාහිර යමක් ඇතයි පිළිගනී. මෙම පිළීගැනීම යනු බෙරය පැළුන කල්හී බාහිරින් ගසන ලද ඇණයයි. එය තිබෙනවා , ඉන්නවාය යන පිළීගැනීමකි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් රභාශ්වර මනස එනම් පැරණි බෙරය අතුරු දහන් වී ඇණ හැකිල්ලම ඉතිරිවෙයි. මෙම ඇණ හැකිල්ල නම් අනෙකක් නොව අනුන්ගෙන් අසා පිළිගත් දැනුමයි. එනම් දරාගෙන උසුලාගෙන සිටින ධර්මයයි. මෙම ධර්මය සත්යයයි පිළිගත් සත්වයා එම ධර්මයෙන් මුලාවට පත් වී ඇති බැවින් අතුරුදහන් වූ පැරණී බෙර කඳ ගැන දන්නේ නැත. ජාති ජරා වියාධි සහ මරණ නැමති සතර අපායට අසුවූ මිනිසා මෙම සසර අපාය ඇත්තේ ඇණ හැකිල්ලේ බව නොදනී. එම නිසා සතර අපායෙන් නිදහස් වීමට ඇණ හැකිල්ලම උදවූ කර ගනියි. පැරණි බෙර කඳ අතුරු දහන් වී ඇති බැවින් ඇණ හැකිල්ලෙන්ම සත් සොයති.

නිදාන කථාවට අනුව දසාරහයෝ අස්වැන්නෙන් දහයෙන් කොටසක් ගන්නෙකි. මෙම දහය කුමක් ? බෙර කඳ අතුරු දහන් වූ පසු පංච ඉන්දරියන් තුලින් රහනය කර ගන්නා බාහිර ඇතයි පිළිගත් ධර්ම පහකි. ඉන්දරියන් තුලින් රහනය කරගෙන මනසේ තැන්පත් කරගත් ධර්ම පහකි. එකතුව දහයකි. මිනිස් සත්වයාට මෙම දහයම එකවර පරිබෝජනය කල නොහැකි . ඇසෙන් රූපයක් දකින විට අනෙක් ඉන්දරියන් පහ වැසෙයි. මනසේ තැන්පත් කල යමක් මතකයට නංවන විට ඇස කණ නාසය දිව ශරීරය වැසෙයි. එකවරකට ගන්නේ දහයෙන් එකකි. එබැවින් දසාරහයෝ අනෙකෙක් නොව තමන්ම නොවේ ? මෙම කථාවෙන් විවෘත වන්නේ තමන්ගේම නිදාන කථාව නොවේ ?

කම්පනයට වඩා වැඩි යමක් ඉන්දරියන් තුල ගැටුනේ නැත. එම කම්පනය තුල ජාති ජරා ව්යාධි සහ මරණ තිබුනේ නැත. දරුවා "මම මරණයට පත්වන්නේ" යයි කියන්නේ නැත. එසේ නම් ජාති ජරා වියාධි මරණ අපට ලැබුනේ කෙසේ ? එය ලැබුනේ ඇණ හැකිල්ලෙන් නොවේ ? අපට ඇති දුක මෙම ඇණ හැකිල්ලෙන් ලැබුන ජාති ජරා වියාධි සහ මරණ නොවේ ? නමුත් අවාසනාවකට මෙන් බුද්ධ පහල වන තෙක් මෙම සත් වැසී පවතී. බුද්ධ මෙම සත් විවෘත කරන විට ඇණ හැකිල්ලෙන්ම සත් සොයා යන මුලාවට පත් වූවෝ බුදුන්ට එරෙහි වන්නේ බුද්ධ බුදු දහම විනාශ කරන්නේ යයි චෝදනා කරමිනි.

යමෙක් ඇණහැකිල්ල කුමක් දැයි දකීද, මොහොතක පමාවකින් තොරව කිසිම ආයාසයකින් තොරව ඇණ හැකිල්ල හෙවත් බාහිර ඇතයි පිළිගත් දේ තම මනසින් සාදාගත් ජායාවක් බව දකියි. මනසේ නිර්මාණයක් බව දකියි. බාහිර ඇණය ගැලවෙයි. ඇණය ගලවා ඇණහැකිල්ල ඉවත් කිරීම දැකීම තුලින්ම වන්නක් විනා කිසිම ආකාරයක වීර්යයකින් සිදුවන්නක් නොවෙයි. කායික වීර්යය සහ මානසික වීර්යය ඇණහැකිල්ලේම ඵලයක් බැවින් කායික වීර්යය සහ මානසික වීර්යය යොදා ඇණහැකිල්ලෙන් නිදහස් වන්නේ කෙසේ ?

ආණි සූතරයේ නිදාන කථාව තුලින් ලෝකෝත්තර සහ ලෞකික ධර්ම වෙන් කර ගත්තෝ මේ ජීවිතය තුලදීම සත් දැක ජාති ජරා වියාධි සහ මරණ වලින් නිදහස් වෙති.