Google+ Followers

Saturday, February 27, 2016

ආදරය Love



LOVE- Is it egoic wanting and needing?
Is it like addicting to drugs?
You become addicted to a body?
Or you expected something?
Then it is conditional.
දෙනෙත්
අයාගෙන හමුවීමට බලාසිටින පෙම්වතුන්
විවාහවීමෙන්
පසු එකිනෙකා මුණගැසීම පවා පිළිකුල් කරනවා.
වසර
ගණනක් එක වහල යට වුන්නත් තවම එයාල එකිනෙක දැකල නැහැ.
එහෙම
වෙන්නේ ජීවිතය පිළිබද
අවබෝධයක්
නොමැතිකම නිසා.
කලාතුරකින්
හමුවෙනකොට
සුදානම්වෙලා
බලන්න එනකොට
හමුවීම
කෙටි එකක් වෙනකොට
ජීවිතවල
ඇතුලාන්තය පෙනෙනේ නැහැ.
එතන
ඇත්තේ ස්වභාදහමේ දායාදයයි.
එකිනෙකාට
ඇති ආකර්ෂණයයි.
නමුත්
විවාහවීමෙන් පසු
එකට
ජීවත් වෙනකොට
තවදුරටත්
මේ රගපෑම කරන්න බැහැ.
සැබෑ
තත්වයට මුහුණදිය යුතුමයි.
යතාර්ථය
භාරගත යුතුමයි.
දුක
වේදනාවෙන් පිරීගිය
සාමාන්‍ය
මිනිසුන් වන අපගේ
ජීවිතය
ගොඩවී  තිබිය යුතුමය.
එවැන්නා
සුන්දර සිහින ලෝක වලට
නොරවැටේ.
ජීවිතයට
මුහුනදේ.
අනෙකාට
වරද නොපවරයි.
ඇති
තතු ඇති හැටියටම දකියි.
ඒවා
සංයමයෙන් හා සිහියෙන් යුතුව
භාරගනී.
සිහිවිකල්
කරගෙන ප්‍රතික්‍රියා නොකරයි.
ජීවිත
අවුල් නොකරයි.
ඇයට
හෝ ඔහුට සමාව දෙයි.
යටහත්
පහත් වී කටයුතු කරයි.
අනෙකාට
දොස් කීමෙන්/ රණ්ඩු දබර කිරීමෙන්
ඇති
ඵලක් නැත.

ඔහු හෝ ඇය සිහිය වඩාගෙන ඇති ප්‍රමාණයයි.

තරමටම හේ  ජීවිතය විදවයි.
මෙය
තෙරුම්ගත්විට
ඔබට,
ඇයට/ඔහුට සමාව දියහැකිය.
ආදරය
කලහැකිය.
කිසිවක්
බලාපොරොත්තුවෙන් නොවේ.
ඔහු/
ඇය ජීවිතය විදිනු දැකීම රිසියෙන් පමණකි.
එතන
ආදරය ඇත.
සොඳුරු
කැදැල්ලක් තැනෙ.
බිය
සැක නැත.
හරිම
නිදහස්ය.


ජීවිතය
සුන්දරය.